Rust, plezier en een prachtige start voor War Child In 2016 maakte ik Poppi gaat op yoga als liefdevolle invulling van mijn onvervulde kinderwens. Dat het boekje nu, negen jaar later, de wereld in gaat en zoveel kinderen raakt, voelt als een wens die in vervulling gaat. Toen Poppi gaat op yoga zeven weken geleden verscheen, wist ik dat het boekje iets zachts en liefs zou brengen. Iets dat kinderen helpt om even te landen, te ademen, te voelen. Maar wat ik niet had kunnen voorspellen, is hoeveel beweging het zou creëren. Niet alleen bij kinderen die plezier en rust vinden door Poppi, maar ook voor kinderen die War Child ondersteunt. In deze eerste zeven weken is al 29% van het streefbedrag voor War Child opgehaald en dat is zónder de cijfers van de (online)boekwinkels die mij nog niet bekend zijn. Wat een opbrengst. Het raakt me. Niet alleen omdat…

Lichtjes in het bos  De herfst is sinds een aantal weken in ons land en als een kunstenaar kleurt hij de natuur in. De prachtigste kleurenpaletten komen voorbij. Bladeren van de bomen veranderen naar geel, oranje, rood en bruin. Wanneer het hun tijd is laten ze los en dwarrelen ze langzaam naar beneden. Ze vormen vervolgens een prachtig bladerdek op de grond en geven heerlijk ritselende geluiden wanneer je er doorheen loopt. Planten en bloemen verkleuren ook en komen, net als de bomen, straks in een rusttoestand. Sommige dieren zoals egels, vleermuizen en hazelmuizen maken zich klaar voor een heerlijke winterslaap. En andere dieren, zoals dassen en eekhoorns, kiezen voor een winterrust. Winterrust, winterslaap, even helemaal niks hoeven, wat kunnen wij veel leren van de natuur Als ik door het prachtige Leudalse bos loop, voel ik me onwijs rijk. Waar ik ook om me heen kijk, overal is schoonheid aanwezig.…

Mijn nieuwe liefde Ik voel me rijk met verschillende liefdes in mijn leven. Mijn grootste liefde is Maarten, hij is mijn lief, mijn maatje, mijn alles. Mijn vrienden hebben ook een grote plek in mijn hart. En mensen daaromheen draag ik een warm hart toe. De liefde voor mijn werk is ook heel groot. Mensen met zichzelf en anderen te verbinden op de manier die bij diegene past, is echt mijn passie. Ik voel liefde voor de plek waar we wonen, de reeën die zo nu en dan de tuin in komen wandelen, de eekhoorntjes die vrolijk elkaar achterna zitten in de bomen. Ja, zelfs de dassen die onze tuin en weides verruïneren, hebben mijn hart gestolen. Sinds een paar maanden is er een nieuwe liefde in mijn leven. Het is een heel oud besje. Niet alles werkt meer optimaal bij haar maar oh, wat geeft ze een prachtig warm…

‘Durven is een heerlijk woord.’ Met deze eerste regel begon een versje dat ik nooit vergeten ben. Juf Els had het op de lagere school in mijn poëziealbum geschreven. Ik moest er opeens weer aan denken toen ik drie weken geleden in het zwembad van de overburen lag. We gaan al zeven jaar op vakantie naar Griekenland en elke keer liep ik met een verlangen langs dit zwembad. Wat wilde ik hier graag zwemmen! Het was er heel rustig en lekker dichtbij ons appartement. Alleen durfde ik de eigenaar nooit te vragen of het mocht. Waarom niet, zul je misschien denken? Ik was te bang voor een reactie. Wat als ze me stom vonden dat ik het durfde te vragen? Wat als ze boos op me werden of me af zouden wijzen? Dit was voor mij een herkenbare situatie uit mijn leven, al heel vroeg ontstaan in mijn jeugd. Toen…

Ik ga op reis en neem mee... Vakaaantiee. Wat kijken wij mensen er toch altijd naar uit.  Sommigen zijn hier zelfs het hele jaar door al mee bezig. We zijn allemaal op zoek naar een gevoel van ontspanning, naar ruimte en rust. We liggen op het strand, genietend van zon en zee, of we gaan lekker avonturieren. Reizend over de wereld snuiven we culturen op, verleggen we grenzen en trotseren we bergen. Waar de een voorkeur geeft aan reuring, zoekt de ander liever de stilte op. Voor ieder is er wat wils. En wanneer een vakantie soepel verloopt, komen we opgeladen thuis. Wanneer we op vakantie zijn, hoeven we niet bezig te zijn met de dagelijkse dingen. Ons werk, de huishoudelijke beslommeringen en andere verplichtingen, laten we kilometers achter ons. De achtbaan met stress waar velen in zitten, blijft lekker thuis. Misschien ben jij al blij dat jij bent ontslagen…

Van hard naar hart Er moet mij even iets van het hart..... Laatst las ik een bericht op Linkedin dat indruk op mij maakte. Een dappere vrouw stelde zich kwetsbaar op door met de wereld te delen dat ze een kind had verloren.  Zelf heb ik (helaas) geen kinderen, maar je kind verliezen lijkt mij het allerergste wat iemand kan overkomen. Ik las veel hartverwarmende reacties totdat ik er eentje zag waar ik van schrok. Iemand schreef: “Ik dacht dat Linkedin een zakelijk platform is." BAM! Die kwam binnen bij mij. Hoe kun je zo hard reageren? Ongeloof en boosheid kwamen bij mij naar boven. Ik ben hier even mee gaan ‘zitten’. Eerst heb ik het laten bezinken. Vervolgens ben ik gaan onderzoeken wat er nog meer met mij gebeurde en welke vragen er in mij opkwamen. Ik wilde mijn boosheid liever niet meteen uiten (en ik zeg bewust ‘liever’…

Opruimen, it’s simple but not easy Vroeger was ik absoluut niet handig in opruimen en schoonmaken. Ik dacht destijds dat ik dat ‘gen’ daarvoor niet had. Als kind was mijn slaapkamer één grote puinhoop. Al mijn kleren en boeken lagen meestal op de grond. Mijn kledingkast was veelal leeg. En hoe ik mijn best ook deed, het lukte mij alsmaar niet om op te ruimen. Naarmate ik ouder werd veranderde dit. Ik werd netter. Maar hoe ik mijn best ook deed, het verplaatsen van stapeltjes lukte mij beter dan echt opruimen. Spulletjes verzamelen en decoreren vond ik heerlijk. En ideeën om van niets iets te maken had ik genoeg. Mijn schuurtje kwam dan ook vol te staan met toekomstige ‘projecten’ waar vervolgens niets mee gebeurde. Mijn huiskamer stond (prop)vol met kastjes, hoekjes en prullaria. Dat gaf mij het gevoel van knus en geborgenheid. Ik voelde mij heel prettig in mijn…

Margo (35) kwam in mijn praktijk met knieklachten. Ze had er al van alles aan gedaan en wilde nu een andere manier proberen. Ze vond het spannend, wat werd er van haar verwacht? Toen ik haar uitlegde dat zij de regie had, begreep ze dat er geen verwachtingspatroon was. Aan het begin van elke sessie zouden we overleggen welke volgende stap ze wilde nemen. Door het traject in haar eigen tempo te volgen en de methoden en technieken toe te passen die bij haar pasten, kon haar genezingsproces op de juiste manier vooruitgang boeken. Op vragen die ik stelde, hoefde ze geen antwoord te geven als ze het niet wist. Afwachten wat er in haar opkwam was waardevoller dan dat ze iets zou bedenken. En als er niets kwam was het oké. Dat stelde haar gerust en hierdoor kwam er al een stuk ontspanning: een belangrijke basis om contact te…

Vanwege privacy is de naam van deze cliënt veranderd in Irena. Met haar toestemming mag ik haar verhaal delen. Irena (46) had al vanaf haar zestiende ontzettend last van haar schouders toen ze in mijn praktijk kwam. Ze was getrouwd, moeder van vier kinderen en werkte als ziekenverzorgster. Ze had al heel wat specialisten bezocht voor haar schouderklachten maar niemand kon iets vinden. Al gaven de therapieën op fysiek vlak na elke sessie verlichting, de klachten kwamen telkens terug. Ze besloot om haar klachten op een andere manier te benaderen. Hypnotherapie leek haar wel iets, daar hoorde ze goede verhalen over. Zorg dragen Eerst had ik met haar een uitgebreid intakegesprek. Daarin werd duidelijk dat ze in haar leven altijd al ‘veel op haar schouders droeg’. Op jonge leeftijd werd haar moeder ziek en sindsdien zorgde Irena voor haar ouders, broer en zus. Later kwam daar de zorg voor haar…

Sinds een heel aantal jaren durf ik meneer Bang toe te laten. Ik durf hem te voelen en te aanschouwen. Vroeger had ik daar de moed niet voor. Toen ging ik hem het liefst zo veel mogelijk uit de weg. Ook al klopte hij keihard op mijn deur, ik vermeed hem, negeerde hem en verafschuwde hem. Meneer Bang was mijn grootste vijand. Hij bracht mij immers in contact met mijn allerdiepste pijn. Hier wilde ik liever niet over nadenken en ik wilde het al helemaal niet voelen. Te groot, te veel; hij was te vergelijken met een lawine, vulkaan of orkaan. Hij veroorzaakte enorme pijn in mijn hele lichaam en in mijn hoofd, echt angstaanjagend. Meneer Bang was groot, heel groot. In omvang en lengte. Daarnaast was hij uiterst onaardig, eigenlijk een bullebak. En hij was heel onbeleefd. Zo stond hij uren, dagenlang, zelfs jarenlang op mijn deur te bonken…